Oglądanie obrazu na odległość przez całe wieki pozostawało jedynie sferą marzeń. Jednak w wieku XIX-tym, gdy za sprawą wynalazków: telefonu i fonografu udało się zarejestrować i przesłać na odległość dźwięk, oczekiwano że niebawem to samo da się zrobić z obrazem...
* * *
Pionierzy telewizji
"Po telefonie i telegrafie musimy wynaleźć telefoton albo telefotoskop, to jest przyrząd telegraficzny do widzenia z odległości" - tak na łamach czasopisma "Kosmos" pisał w 1878 Julian Ochorowicz - polski psycholog, filozof, poeta, publicysta i fotografik a także wynalazca (pierwowzór postaci Juliana Ochockiego z powieści "Lalka" Bolesława Prusa). Jeszcze w 1877 roku Ochorowicz opracował teoretycznie koncepcję ekranu telewizyjnego zbudowanego z żarówek, wyświetlających obraz złożony ze zbioru punktów.
 |
| Przyrząd do przekazywania obrazów na odległość - projekt J.Ochorowicza z 1877 roku Ilustracja z czasopisma Młody Technik nr 4/1989 |
Inny
projekt urządzenia nazwanego telektroskopem opracował związany z
Tarnowem wynalazca Jan Szczepanik (z uwagi na swoje rozliczne
zainteresowania i praktyczne wynalazki Szczepanik nazywany był "polskim
Edisonem" lub "Leonardem da Vinci z Galicji"). Opracowany przez niego
"telektroskop, czyli aparat do reprodukowania obrazów na odległość za
pomocą elektryczności" został w 1897 roku zgłoszony w Brytyjskim
Urzędzie Patentowym. Urządzenie rozkładało obraz na punkty przy użyciu
systemu wahliwych luster, niestety zbyt duży stopień złożoności
mechanizmu uniemożliwił praktyczną realizację tego wynalazku. Niemniej w
1900 roku na wystawie światowej w Paryżu Szczepanik przedstawił
"telefot" również służący do przenoszenia obrazu na odległość, ale jego
idea bliższa była telefaxowi.
 |
| Schemat telektroskopu Szczepanika Ilustracja z czasopisma Młody Technik nr 4/1989 |
Zainspirowany
wynalazkiem Szczepanika inny polski wynalazca, fizyk i odkrywca,
mieszkający w Królestwie Polskim Mieczysław Wolfke, opatentował w Rosji i
Niemczech w 1898 roku swoją wersję telelektroskopu. Miała ona używać
światłoczułej elektrody selenowej do analizy jasności oraz lampie
Geisslera o modulowanej jasności świecenia. Jednak w odróżnieniu od
Szczepanika Wolfke planował użyć do transmisji fal radiowych a nie
drutów oraz bardzo istotnej innowacji - tarczy Nipkowa jako analizatora
obrazu.
 |
| Schemat działania tarczy Nipkowa Rysunek: wikipedia |
Tarcza
Nipkowa posiadała nawierconą spiralnie serię otworków (tyle ile ma być
linii w analizowanym obrazie). Wycinek jej obwodu (pomiędzy otworami)
stanowił szerokość kadru obrazu a w trakcie jej obrotu kolejne otwory
"skanowały" kolejne linie tego wycinka. W danym ułamku sekundy przez
tarczę widoczny był tylko jeden punkt obszaru za tarczą. Ale jeśli
tarcza obracała się dostatecznie szybko, to wydawało się, że jest
przezroczysta. Ten genialny w swojej prostocie analizator obrazu został
wymyślony przez urodzonego w Lęborku niemieckiego fizyka i inżyniera
Paula Nipkowa. Wynalazek ten został opatentowany już w 1884 roku, jednak
praktycznego zastosowania doczekał się dopiero w latach 20-tych XX
wieku...
Telewizja mechaniczna
Pomimo wielu teoretycznych
rozważań dopiero po I wojnie światowej mogła powstać telewizja w tej
formule jaką znamy obecnie. Dopiero wtedy bowiem w dostatecznym stopniu
opanowano niezbędną technologię w tym medium do przesyłania obrazu na
odległość - fale radiowe. Analizatorem i syntezerem obrazu była tarcza
Nipkowa. Po stronie odbiornika znajdowała się za nią płaska lampa
neonowa, której modulowane światło dawało jasność poszczególnym punktom
obrazu. Większy problem był z analizą obrazu - kamerą. Jedynym
praktycznie działającym czujnikiem jasności była wówczas fotokomórka
próżniowa. Niska czułość tych fotokomórek powodowała, że kamery działały
w odwrotny sposób - światło nie wpadało do jej wnętrza, tylko z niej
wypływało. Silny strumień światła z lampy łukowej, kierowany przez układ
optyczny z tarczą Nipkowa, omiatał studio oraz aktorów, a odbity wracał
w stronę kamery. Dookoła obiektywu znajdowała się bateria fotokomórek,
które zbierały informację o jasności oświetlanego w danym ułamku sekundy
punktu w przestrzeni. W studiu musiał więc panować półmrok,
rozświetlany jedynie bladym czerwonym światłem, na które stosowane wtedy
próżniowe fotokomórki były ślepe. Aktorzy zaś pracowali w feerii
świetlnych błysków promienia analizującego.
 |
| Schemat działania telewizji mechanicznej opublikowany w amerykańskim czasopiśmie w 1928 roku. Rysunek: wikipedia |
Pierwszy,
jeszcze bardzo niedoskonały system telewizji zaprezentował Amerykanin
Charles Francis Jenkins z początkiem lat dwudziestych XX wieku. Jednak
największe zasługi na polu krzewienia telewizji miał Brytyjczyk John
Baird. W 1928 roku przy współpracy z rozgłośnią radiową BBC rozpoczął on
emisję regularnego programu telewizyjnego (również realizowanych na
żywo spektakli teatralnych). System Bairda (30 linii 12,5 klatki/s)
wyznaczał w owym czasie standard w Europie. Nadawane na falach średnich z
Londynu audycje telewizyjne BBC miały spory zasięg i były odbierane
również poza Wielką Brytanią. Eksperymentalne stacje telewizyjne
uruchamiano także w innych krajach Europy oraz w USA.
Spore
zainteresowanie telewizją spowodowało iż na rynku - poza ofertą drogich
odbiorników fabrycznych - pojawiły się także zestawy do samodzielnego
montażu, dzięki którym można było zwykły odbiornik radiowy przebudować
na telewizor. Pozytywne efekty pierwszych doświadczeń z telewizją
mechaniczną prowadziły do prób zwiększania rozdzielczości obrazu.
Niestety oprócz problemów czysto mechanicznych, związanych z
koniecznością użycia bardziej precyzyjnych mechanizmów, dochodziła
jeszcze kwestia związana z szerokością pasma sygnału wizji i
konieczności używania krótszych zakresów fal, przy których również
zmniejszał się zasięg rozgłośni. Mimo to z początkiem lat 30-tych w
Niemczech uruchomiono system telewizji mechanicznej 180-liniowej.
 |
| Aparatura systemu Stefana Manczarskiego Ilustracja z czasopisma Młody Technik Nr 4/1989 |
Także
w Polsce prowadzono eksperymenty z telewizją mechaniczną. Pierwszą
działającą aparaturę skonstruował w 1929 Stefan Manczarski. W 1931 roku
podobną eksperymentalną aparaturę zbudował zespół naukowców i inżynierów
z rozgłośni Polskiego Radia w Katowicach.
 |
| Aparatura nadawczo-odbiorcza zbudowana przez zespół inżynierów z rozgłośni PR w Katowicach w 1931 roku Ilustracja z czasopisma Młody Technik Nr 4/1989 |
Poważniejsze
prace zmierzające do uruchomienia stacji telewizyjnej rozpoczęto w 1935
roku w warszawskim Państwowym Instytucie Telekomunikacyjnym oraz
Polskim Radiu. Stację nadawczą zlokalizowano w wieżowcu Prudential ale
próbne emisje rozpoczęto dopiero w 1938 roku. Był jednak już wówczas
przestarzały 120-liniowy standard telewizji mechanicznej, podczas gdy w
innych krajach prowadzono eksperymenty nad telewizją w pełni
elektroniczną. Również w Polsce zaplanowano wdrożenie elektronicznej
telewizji w 1940 roku. Niestety rozwój telewizji w większości krajów
zatrzymał wybuch wojny...
Film prezentujący działający model telewizora mechanicznego zbudowany przez autora.
Więcej o tym modelu: e-bsw.blogspot.com
Więcej o tym modelu: e-bsw.blogspot.com
Powstanie telewizji w pełni elektronicznej
10-letni
okresu świetności telewizji mechanicznej nazywano falstartem przed
właściwą erą telewizji. W latach 20-tych XX wieku, równolegle do
eksperymentów z analizatorami mechanicznymi, prowadzono bowiem prace z
aparaturą w pełni elektroniczną. Jako wyświetlacz stosowano lampę
katodową Browna (ze świecącym luminoforem na wewnętrzej powierzchni
ekranu). Później opracowano lampę kineskopową taką, jak w używanych
jeszcze do niedawna monitorach czy telewizorach CRT. Problem stanowił
skuteczny elektroniczny przetwornik obrazu na sygnał elektryczny.
Pierwszą działającą aparaturę przedstawił w 1927 amerykański samouk
Philo Farnsworth. Jego przetwornik ("image dissector") miał jednak niską
czułość, i wymagał do poprawnego działania bardzo mocnego,
oślepiającego światła. Aparatura ta potrzebowała dopracowania, ale
Farnsworth borykał się z problemem braku funduszy - był to okres
wielkiego kryzysu.
 |
| Schematy budowy ikonoskopu (lampy analizującej z kamery TV) po lewej oraz kineskopu (lampy obrazowej odbiornika TV) po prawej. Ilustracje - wikipedia: ikonoskop i lampa katodowa |
Zupełnie
inną sytuację miał rosyjski imigrant Vladimir Zworykin. Nad
przetwornikiem obrazu pracował on w USA od 1923 roku, najpierw w
laboratoriach Westinghouse Electric a następnie RCA. Po latach badań, w
1931 udało mu się zbudować ikonoskop - przetwornik obrazu z efektem
pamięci, dzięki której miał on dużą czułość. W 1934 roku firma RCA
zaprezentowała publicznie kompletny, dopracowany system w pełni
elektronicznej telewizji 343-liniowej. Wtedy RCA została pozwana przez
Farnswortha za kradzież jego telewizyjnych patentów. Dalszy rozwój
telewizji w USA został wyhamowany przez długo trwającą batalię sądową
(która zakończyła się po 10 latach wypłaceniem Farnsworthowi
odszkodowania).
Nie przeszkodziło to RCA w sprzedaży swoich
rozwiązań za granicę. Na ich podstawie w 1937 roku w Niemczech wdrożono w
pełni elektroniczną telewizję 441-liniową. Już wcześniej w 1935 roku w
Anglii, konsorcjum Marconi-Emi ze swoim 405-liniowym elektronicznym
systemem, wygrało konkurs BBC na system telewizyjny. W konkursie tym
przegrał Baird z udoskonalonym, stanowiącym kres możliwości,
mechanicznym systemem 240-liniowym.
Okres powojenny w historii telewizji
Podczas
II wojny światowej wszystkie stacje telewizyjne przestały nadawać (z
wyjątkiem, wykorzystywanej propagandowo, telewizji niemieckiej). Na nowo
telewizja zaczęła funkcjonować po jej zakończeniu. Wielka Brytania
powróciła do swojego standardu 405 linii, w USA opracowano standard 525
linii / 30 klatek/s, a w Europie przyjęto 625 linii / 25 klatek/s.
Również
w Polsce w 1947 roku w Państwowym Instytucie Telekomunikacyjnym
(późniejszym Instytucie Łączności) w Warszawie podjęto prace nad
telewizją. Całą aparaturę budowano samodzielnie "od zera". Pierwsze
programy testowe wyemitowano w 1952 roku a w 1953 roku rozpoczęto
nadawanie regularnego programu telewizyjnego - pół godziny raz na
tydzień. W 1955 roku nadawano już trzy razy na tydzień. Z racji na niski
zasięg odbiór programów był możliwy tylko na obszarze centrum Warszawy.
Kilkanaście odbiorników (radzieckich - marki Leningrad) rozmieszczono w
klubach i świetlicach, tak aby zapewnić dostęp do programu jak
najszerszej grupie mieszkańców.
 |
| Aktor Kazimierz Rudzki prezentuje odbiornik telewizyjny "Leningrad w marcu 1954 roku. Odbiorniki tego typu były określane nazwą "Radio z lufcikiem". Zdjęcie: wikipedia |
Władze
dostrzegając możliwość propagandowego wykorzystania telewizji powołały
w 1956 roku Warszawski Ośrodek Telewizyjny, dzięki któremu znacznie
zintensyfikowano rozwój tej dziedziny - program nadawano już 5 razy w
tygodniu. 1 maja 1956 uruchomiono Telewizyjny Ośrodek Transmisyjny z
anteną nadawczą umieszczoną na szczycie iglicy Pałacu Kultury i Nauki na
wysokości 227 metrów. Zasięg stacji wynosił 55 kilometrów. Program był
oglądany przez ok 10 tys. odbiorników importowanych z ZSRR i NRD.
 |
| Całkowicie polskiej konstrukcji lampowy odbiornik telewizyjny "Belweder". Ilustracje - wikipedia: front, tył |
W
1955 roku utworzono Warszawskie Zakłady Telewizyjne których zadaniem
była produkcja głównie odbiorników telewizyjnych ale także kamer i
innych urządzeń telewizyjnych. W 1956 roku rozpoczęło produkcję
telewizora Wisła na licencji radzieckiej, a od 1957 roku opracowanego w
Polsce odbiornika Belweder. Był on produkowany w ilości 60 tys. sztuk
rocznie a pomimo wysokiej ceny - 7 tys. złotych (równowartość 5 średnich
pensji miesięcznych) znajdował nabywców. Od końca lat 50-tych produkcja
telewizorów była traktowana priorytetowo. Do Warszawskich Zakładów
Telewizyjnych wkrótce dołączyły z produkcją telewizorów Gdańskie Zakłady
Elektroniczne "Unimor", a na rynku pojawiały się nowocześniejsze i
tańsze modele odbiorników - tak aby w każdym domu mogło zagościć to
"narzędzie propagandy".
 |
| Propagandowe zdjęcie sklepu RTV z 1974 roku. Widoczne odbiorniki radiowe oraz na dolnych półkach telewizory Beryl i Lazuryt z WZT oraz Neptuny z fabryki Unimor. Zdjęcie: NAC |
W
lipcu 1958 powołano Zespół Programu Telewizyjnego przy Polskim Radiu.
Dwa lata później powstał Komitet Polskie Radio i Telewizja tzw.
"radiokomitet". Od 1961 roku program telewizyjny był już emitowany
codziennie. W 1969 roku oddano do użytku Centrum Radiowo-Telewizyjne w
Warszawie przy ul. Woronicza (gdzie do dziś mieści się siedziba TVP). W
latach 70-tych dzięki otwarciu na zachód nastąpił znaczny postęp w
rozwoju technicznym polskiej telewizji, uruchomiono program drugi oraz
wprowadzono kolor - system SECAM na francuskiej licencji (zastąpiony
dopiero w latach 90-tych nowocześniejszym systemem PAL). W 1975 w
Psarach (Góry Świętokrzyskie) uruchomiono naziemną stację łączności
satelitarnej umożliwiająca retransmisję audycji poprzez satelitę.
 |
| Studio nr 5 w Centrum Radiowo-Telewizyjnym w Warszawie podczas próby spektaklu teatru telewizji w 1969 roku. Zdjęcie: NAC |
W
tamtych czasach większość audycji nadawana była na żywo. Głównym
powodem był kłopot z rejestracją obrazu telewizyjnego. Używano do tego
tzw. telerekordingu czyli rejestracji z ekranu telewizora na filmowej
taśmie celuloidowej 16 mm. Telewizja umiała też wyemitować materiał
filmowy z klasycznej, celuloidowej taśmy filmowej. Służyło do tego
urządzenie nazywane telekino - będące połączeniem projektora filmowego z
telewizyjną kamerą. Pierwsze polskie magnetowidy rejestrujące obraz w
formie przebiegu elektrycznego na taśmie magnetycznej weszły do użytku
dopiero w połowie lat 70-tych.
Na przełomie lat 50-tych i 60-tych
powstało siedem ośrodków regionalnych TVP które dysponowały własnymi
studiami: w 1956 w Łodzi, w 1957 w Poznaniu i Katowicach, w 1958 we
Wrocławiu, w 1959w Gdańsku, w 1960 roku Szczecinie i w 1961 roku w
Krakowie.
Telewizja Kraków
Własny ośrodek telewizyjny był
postulowany przez grupę inżynierów i techników elektryków z krakowskiego
oddziału NOT (Naczelna Organizacja Techniczna) oraz społeczników już w
1957 roku. Starania ta się ziściły w czerwcu 1961. Pierwszą siedzibą
Telewizji Kraków został budynek przy ulicy Wróblewskiego 4, skąd na
ulicę Szlak przeniosło się Polskie Radio. Ale także na ulicy Szlak
utworzono w 1962 roku studio telewizyjne. W tym samym 1962 roku
uruchomiono nadajnik telewizyjny dużej mocy na górze Chorągwica, dzięki
czemu już nie tylko mieszkańcy miasta mogli oglądać ogólnopolski program
Telewizji Polskiej. Wcześniej mały nadajnik, umieszony na kopcu
Kościuszki, retransmitował na Kraków sygnał telewizyjny z Katowic za
pomocą przemiennika.
 |
| Poastriacki fort artyleryjski na wzgórzu Krzemionki - wyburzony po 1954 roku |
Jednocześnie
czyniono starania zmierzające do wybudowania własnego ośrodka
telewizyjnego. Jako miejsce wybrano wzgórze Krzemionki, gdzie stał
poaustriacki fort - bliźniaczy do fortu Benedykt. Pomimo istniejącego
projektu adaptacji fortu zadecydowano o jego całkowitym wyburzeniu i
budowie nowych obiektów z charakterystyczną wieżą nadajnikową. Stacja i
studio telewizyjne przy ul. Krzemionki 30, powstały przy udziale
funduszu Społecznego Komitetu Budowy Telewizji w Krakowie, i oddano je
do użytku w 1968 roku.
 |
| Stacja nadawcza Telewizji Kraków na wzgórzu Krzemionki. |
W
krakowskim oddziale przygotowywano materiały przeznaczone do emisji w
programie ogólnopolskim. Od 1966 roku tworzono też własny program
informacyjny o nazwie "Kronika", który był emitowany w specjalnym
okienku przeznaczonym na programy lokalne w programie ogólnopolskim
Telewizji Polskiej. Ważnym zadaniem krakowskiego oddziału była także
transmisja na żywo ważnych wydarzeń kulturalnych i sportowych, także z pleneru - przy użyciu wozu transmisyjnego.
 |
| Wóz transmisyjny Telewizji Kraków w Zakopanem podczas transmisji Konkursu Skoków w latach 60-tych. Zdjęcie z książki "Jak to się zaczęło ?" |
Wszystkie
materiały przygotowane w krakowskim oddziale telewizji były opatrzone
specjalną planszą wywoławczą, z napisem "Telewizja Kraków" na tle drzwi
do katedry wawelskiej. Planszy towarzyszył dźwiękowy sygnał wywoławczy
oparty na melodii "Krakowiaczka wesół i szczęśliwego" (muz. S.
Moniuszko). Ukoronowana stylizowana litera "K" z drzwi katedry stała się
też logiem krakowskiej stacji.
 |
| Plansza wywoławcza Telewizji Kraków. Fragment ilustracji z: wikipedia |
Oprócz
reportaży czy transmisji ważnych wydarzeń lokalnych oraz programu
informacyjnego "Kronika" w Krakowie przygotowywano też wiele programów
artystycznych i rozrywkowych. Ważną pozycję stanowiły spektakle
teatralne, które na początku działalności były wystawiane i emitowane na
żywo. Warto wymienić też cykl programów p.t. "Piórkiem i węglem",
"Spotkanie z balladą", czy przegląd kabaretów "PaKA". Programy były na
początku realizowane w Studiu S-1 na Krzemionkach, a od maja 1991 roku
również w nowo wybudowanym studiu telewizyjnym S-3 w Łęgu przy ul.
Nowohuckiej 44. W nowej, obszernej lokalizacji możliwy był udział
publiczności, która współtworzyła atmosferę programów. Przy użyciu
zaplecza technicznego Studia w Łęgu dokonywano też rejestracji m.in
koncertów rockowych.
 |
| Studia Telewizji Kraków przy ulicy Nowohuckiej |
Oprócz
nadawania programu informacyjnego w paśmie lokalnym telewizji
ogólnopolskiej (w TVP2 do końca 2010 roku) od grudnia 1993 roku
Telewizja Kraków rozpoczęła emisję własnego, osobnego programu
lokalnego. TVP Kraków włączyła się też, wraz z innymi ośrodkami
regionalnymi, w proces tworzenia pasma wspólnego tego nowego kanału
Nazywanego TVP Regionalna. Obecnie program regionalny nadawany jest jako
TVP3, przy czym pasmo wspólne systematycznie skracano. Każdy z
regionalnych ośrodków - w tym oczywiście krakowski - nadaje w sporej
części programy własnej produkcji.
Perspektywy telewizji na przyszłość
W
latach 90-tych zaszły spore zmiany na całym rynku telewizyjnym w
Polsce. Publiczna Telewizja Polska utraciła swój monopol - pojawiły się
nowe stacje komercyjne z którymi trzeba było konkurować o widzów. Warte wymienienia są dwie stacje funkcjonujące w Krakowie. W 1992 roku powstała prywatna "TV Krater" (jako część sieci "Polonia 1" z kapitałem włoskim). Nadawała ona głównie seriale (w tym niezapomnianą "Drużynę A") i kreskówki dla dzieci, teledyski ale również lokalne wiadomości czy realizowane samodzielnie reportaże. Brakowało jej profesjonalizmu ale nadrabiała entuzjazmem i zaangażowaniem. Niestety Krajowa Radia Radiofonii i Telewizji odebrała w 1994 roku "Kraterowi" koncesję aby zrobić miejsce na ogólnopolską stację "Polsat". Podobny los podzieliła powstała w 1995 roku lokalna stacja "TV Wisła", która została przejęta przez powstający w 1997 roku ogólnopolski "TVN"...
Z uwagi na tłok w eterze nowe stacje telewizyjne nadawały często na własnych platformach kablowych lub satelitarnych. Dopiero po 2011 roku, kiedy przeprowadzono cyfryzację telewizji, wiele stacji jest możliwych do odbioru z anteny. Niestety koszty związane z koncesją powodują ze do gry mogą wkroczyć tylko bogaci inwestorzy. W tym samym czasie zmniejszono budżet Telewizji Polskiej co spowodowało spadek produkcji ambitniejszych programów. Do tego nierozwiązany pozostaje problem upolitycznienia Telewizji Polskiej przez rządzących. Szczególnie aktualna ekipa władzy poziomem uprawianej propagandy i cenzury politycznej niemalże dorównuje czasom PRL. Przykładem takiego działania jest np. zdjęcie z anteny, realizowanego w krakowskim ośrodku telewizyjnym, niezwykle popularnego programu "Młodzież kontra". Czyżby młodzież zadawała zbyt dużo niewygodnych pytań?
Z uwagi na tłok w eterze nowe stacje telewizyjne nadawały często na własnych platformach kablowych lub satelitarnych. Dopiero po 2011 roku, kiedy przeprowadzono cyfryzację telewizji, wiele stacji jest możliwych do odbioru z anteny. Niestety koszty związane z koncesją powodują ze do gry mogą wkroczyć tylko bogaci inwestorzy. W tym samym czasie zmniejszono budżet Telewizji Polskiej co spowodowało spadek produkcji ambitniejszych programów. Do tego nierozwiązany pozostaje problem upolitycznienia Telewizji Polskiej przez rządzących. Szczególnie aktualna ekipa władzy poziomem uprawianej propagandy i cenzury politycznej niemalże dorównuje czasom PRL. Przykładem takiego działania jest np. zdjęcie z anteny, realizowanego w krakowskim ośrodku telewizyjnym, niezwykle popularnego programu "Młodzież kontra". Czyżby młodzież zadawała zbyt dużo niewygodnych pytań?
| Rok | 2000 | 2010 | 2017 |
| TVP1 | 26% | 19% | 10% |
| TVP2 | 18% | 14% | 8% |
| Polsat | 25% | 14% | 11% |
| TVN | 14% | 15% | 10% |
Jak wynika z badań oglądalność wszelkich tradycyjnych stacji
telewizyjnych nieustannie spada, szczególnie w młodszej grupie widzów.
Czy będzie miał kto oglądać telewizję w przyszłości? Czy schlebianie
najniższym gustom publiczności i próba dogonienia w tym stacji
komercyjnych ma być lekarstwem? A może jednak powinno się wykorzystać
profesjonalny potencjał i wznieść się na wyżyny realizując ambitniejsze
pozycje kulturalne? Miejmy nadzieję że tak się stanie a ośrodek
krakowskiej telewizji znów będzie ważnym miejscem w krzewieniu kultury…
 |
| Realizacja przedstawienia w studiu Łęg Ilustracja ze strony krakow.tvp.pl |
Pierwszą jaskółką może być realizowany właśnie w Łęgu spektakl "Igraszki z diabłem" na podstawie sztuki Jana Drdy. W przedstawieniu tym bierze udział plejada znakomitych aktorów - premierę spektaklu zapowiedziano na 13 stycznia przyszłego roku. Miejmy nadzieję że widowisko to dorówna poprzedniej adaptacji zrealizowanej 40 lat temu, której fragment można obejrzeć w poniższym filmie:
* * *
Ten artykuł powstał po części na zamówienie jednego z czytelników (pisałem że jestem otwarty na propozycję nowych tematów). Ponadto dwa lata temu cykl o elektrotechnice rozpocząłem artykułem o radiu. Zamykając tę około-elektryczną tematykę postanowiłem nakreślić historię drugiego elektronicznego medium jakim jest telewizja.
Zobacz też:
